zondag 13 november 2016

Bijna een jaar...

Vanmiddag vierde oma Bertie haar 89ste verjaardag. Mooi dat we dat met haar konden vieren, gezellig samen konden zijn. Echter ook een grote schaduw voor mij op deze dag. Precies een jaar geleden was het vandaag dat mam's leven haar laatste fase in ging. Een jaar geleden dat pap belde en me vroeg te komen om haar te helpen. Ik zie haar nog zitten, daar op dat bed in de woonkamer. De hulpeloosheid en de verwarring. Volledig in haar eigen wereld en onbereikbaar voor ons. In één klap waren de rollen definitief omgedraaid: vanaf dat moment zorgde de dochter voor haar moeder, in plaats van de moeder voor haar dochter.
Toen was er geen tijd om stil te staan bij wat dat met mij deed. Mam moest geholpen worden, verzorgd worden, haar belang stond voorop bij alles wat we deden. Dus hielp en verzorgde ik haar naar mijn beste kunnen, emoties zouden later wel komen...
Die laatste 3 weken, dagelijks naar Bingelrade, frequent contact met de huisarts, thuiszorg inschakelen, de gesprekken voor een mogelijke euthenasie, het afscheid nemen van familie en haar kleinkinderen. De achteruitgang, haar keuze om met medicatie te stoppen, haar berusting bij haar naderende overlijden, het afscheid tussen moeder en dochter en uiteindelijk haar overlijden...
De komende 3 weken ga ik het herbeleven, met voorkennis en nu met het besef van en de tijd voor mijn eigen emoties... ik zie er enorm tegen op...
Vandaag realiseerde ik me hoe weinig ik eigenlijk nog maar verwerkt heb en hoe enorm zwaar het allemaal geweest is. Wat zou ik nu graag nog eens haar armen om me heen voelen, haar stem horen en mijn hoofd op haar schouder leggen...

zaterdag 30 januari 2016

De laatste maanden

Vanaf de diagnose heb ik bijna alles beschreven, dan nu ook de laatste maanden... het verhaal compleet maken...

Mam ging al maanden achteruit, langzaam en met kleine beetjes. De laatste onderzoeken in september lieten een stabiel beeld zien van de uitzaaiingen. Heel langzaam en voorzichtig begonnen we toch te praten over de feestdagen en Jolies verjaardag... misschien zou haar zelfs nog genoeg tijd gegeven zijn om begin februari de baby van Erik en Esmee te kunnen vasthouden. Voorzichtig en met veel hoop spraken we daar geregeld over...
Ze las advertenties voor kerstdiners en had al bijna een compleet cateringbedrijf ingehuurd. Ze wilde perse dat we van elkaar zouden genieten en dat niemand kostbare tijd in de keuken moest verdoen.

In november werd de hoop op het nieuwe jaar en zelfs al de feestdagen weggevaagd. De achteruitgang ging opeens heel hard. Met een ophoging van de medicatie kon de kwaliteit van leven nog wat opgehoogd worden. De hoop op een gezamenlijke kerst was weg en vervangen door de hoop op pakjesavond met de kleinkinderen...
Maar zelfs dat werd een hele grote opgave. Pakjesavond kwam dan ook een week vroeger, ze wou het zo graag vieren, maar 5 december was te ver weg. Een gezellige zaterdagmiddag/avond met lekker eten en veel cadeautjes. De kleinkinderen helemaal blij en mam genoot... Stiekem had ze voor Milan en Jolie zorgenvriendjes geregeld, die bij ze bleven als oma er niet meer was.

Die zondag genoot ze nog van veel familiebezoek, onder andere haar moeder, zussen en haar petekind. Bijna de hele familie samen, zoals ze het zo graag zag.

We wisten dat het einde nabij was en toen op maandag de huisarts kwam, was mam duidelijk: "het is klaar, mooi geweest, het is goed zo". Dus geen behandelingen meer en geen medicijnen meer. Leven begon lijden te worden en dat mocht niet.

Op dinsdagavond mijn mooiste moment van deze dagen: "ich houd van dich mam", "en ich van dich" zei ze er meteen achteraan terwijl ze me dicht tegen zich aantrok. In gedachten hoor ik haar stem nog steeds.
Haar bewustzijn ging rap achteruit daarna. De naaste familie is nog afscheid komen nemen en op donderdag 3 december rond 14.30 is mam in haar slaap overleden. Precies zoals ze zelf had gewild... Zonder pijn en zonder strijd. Met haar gezin naast zich.

Je weet dat het gebeuren gaat, maar toch is het onwerkelijk... niet te bevatten... naast haar zitten in de wetenschap dat ze haar ogen nooit meer opendoet...

De periode tot de uitvaart was druk en ook onwerkelijk. Mam was thuis, we konden elk moment van de dag nog bij haar zijn.

De uitvaart zelf was 'mooi', voor zover je zoiets 'mooi' kunt noemen. Alles perfect geregeld door de uitvaartondernemer, geheel conform mam's wensen: witte auto, witte kist, stervormig bloemstuk. Rouwkaarten met een foto van de zee, herinneringskaartjes met haar foto. Het enige wat we nog moesten regelen waren adressen en teksten.

Het laatste afscheid, we zijn met haar meegegaan zover we konden. Onze reis met haar stopte toen de deuren van de oven zich sloten in het crematorium.

En toen werd het stil... een nieuwe werkelijkheid... de eerste weken zijn in een waas voorbij gegaan. Feestdagen hebben we gevierd met een lach en een traan.

Met wat geploeter gaan we door. Het is niet zonder moeite en vaak lijkt het goed te gaan. Maar oh, wat is dat 'goed' een dun laagje. Er is weinig voor nodig om me uit balans te brengen. Het zal er wel bijhoren. Helaas kregen we ook bij deze gelegenheid geen gebruiksaanwijzing. We volgen ons gevoel en maken er het beste van.

Het leren leven zonder mam, maar met het gemis zal zijn tijd kosten. De eerste pijn wordt soms al minder, maar het gemis wordt elke dag groter.
Mam wilde niet dat we te veel zouden treuren. Ze wilde dat we proosten op haar leven, want ze had een goed en gelukkig leven gehad, zei ze zelf in die laatste maanden. Dus doen we ons best en gaan we door. Koesteren de herinneringen en houden tradities in ere.

Dus proost mam! Ik denk dat we ons goed staande houden en hoop dat je trots op ons zou zijn!

zondag 9 augustus 2015

Casa Drabbe on the move

Na een nachtje rustig doorrijden, kwamen we vandaag weer aan op de camping!
Geen taferelen als vorig jaar,  maar rustig de vouwwagen opgebouwd in het zonnetje. Ondanks een enorm scheve ondergrond, heeft de klapkar nog nooit zo strak gestaan!
Nog snel een uurtje gezwommen en daarna lekker frietjes gegeten!
Morgen naar de playa...

Kortom Casa Drabbe is weer op vakantie!

vrijdag 31 juli 2015

Even van me af schrijven...

Vandaag is het twee jaar geleden dat ik met mam naar de reumatoloog ging. Twee jaar geleden dat er eindelijk een specialist verder keek en verdere onderzoeken voorschreef. Diezelfde middag kreeg ze al telefoon over een afwijking op de longfoto's...
Al ruim een jaar daarvoor had mam klachten, pijntjes en steeds afwijkende bloedwaarden, maar de internist-oncoloog in Sittard ging niet verder dan prednison en om de 3 maanden nieuw bloedonderzoek. Bloedonderzoek dat elke 3 maanden weer een afwijking liet zien, maar nooit verder werd onderzocht. De trommelstokvingers die mam had werden niet bekeken en voor de gewrichtspijn moest ze maar naar de huisarts voor een verwijzing voor de reumatoloog.

Nu twee jaar later vraag ik me nog steeds af wat er gebeurd zou zijn als de internist-oncoloog in Sittard eerder verder onderzoek had gedaan. Dan hadden ze de longtumor eerder gevonden,dat is zeker. Maar hadden er nog geen lokale uitzaaiingen gezeten? Had een andere behandeling (operatie) nog mogelijk geweest? Was haar overlevingskans groter geweest?
Dankzij de oplettendheid van de reumatoloog in Heerlen was er nog behandeling mogelijk en kreeg mam extra tijd. Extra tijd die nu twee jaar later niet meer onbeperkt is... Waar we uithalen wat erin zit en zoveel mogelijk proberen te genieten.
Toch op momenten vraag ik me af hoeveel extra tijd we zouden hebben gehad als de arts in Sittard eerder/beter/alerter gereageerd had...

Vragen en overpeinzingen en een gevoel van boosheid die in mijn hoofd blijven spoken, maar waar ik nooit een antwoord op zal krijgen...

Ik parkeer de vragen maar ergens in een hoekje en ga verder met genieten van de aanwezigheid van mijn moeder, die ik zo graag nog vele jaren bij mij zou hebben.

dinsdag 26 mei 2015

Na het slechte nieuws

Het slechte nieuws is er en is ingeslagen als een bom. Inmiddels zijn we twee weken verder. Veel praktische vragen zijn beantwoord, gesprekken worden gevoerd, papierwerk geregeld, plannen worden gemaakt om samen nog mooie momenten te beleven.
Er wordt gelachen en gescholden en gepraat en gehuild...
We maken er het beste van. We gaan er allemaal op onze eigen manier zo goed mogelijk mee om.

Maar hoe weet je nou of je er goed mee om gaat? Hoe ga je om met het feit dat je binnen afzienbare tijd afscheid moet nemen? Hoe verwerk je als dochter dat je straks zonder moeder verder moet?
Er zijn geen pasklare antwoorden op deze vragen. Niemand kan me die antwoorden geven. We gaan het meemaken en ik zal de antwoorden dan zelf vinden. Dat zal een lange weg worden met vele emoties, ups en downs en onszelf kennende zal wat zwarte humor ons niet vreemd zijn.

De prognose, zoals we die nu gekregen hebben, is 6 maanden tot een jaar.
Dat kan betekenen dat we veel gelegenheden nu al voor het laatst samen meemaken. Dat is erg confronterend. Maar zoals eerder al aangegeven maken we er wat moois van. We halen eruit wat erin zit!
Dat er nog maar veel mooie moeder-dochter momenten mogen komen!

dinsdag 12 mei 2015

Slecht nieuws

Bijna 2 jaar geleden kreeg mam de diagnose longkanker. Hard heeft ze gevochten en na een zware behandeling deze ronde gewonnen. Anderhalf jaar hebben we samen genoten.
Nu echter slaat de kanker opnieuw toe.
Sinds een paar weken kon mam maar moeilijk uit haar woorden komen en haar korte termijn geheugen liet haar steeds meer in de steek.
Vorige week woensdag dan toch maar naar de huisarts. De huisarts was eerlijk in haar vermoeden en stuurde mam direct naar het ziekenhuis voor een CT scan. De uitslag was niet bemoedigend en een opname volgde voor verder onderzoek.
Na een MRI en een PET scan volgde een "familie gesprek". De term alleen al leek onheilspellend...
Onze bange voorgevoelens kwamen uit. De longkanker is uitgezaaid op twee plaatsen in de hersenen en genezing is niet meer mogelijk.
Eventueel kan er bestraald worden om wat tijd te rekken... maar daarvoor komt nog een gesprek met de radiotherapeut.
Onvoorstelbaar, ongeloof, wanhoop, angst, paniek, pijn, verdoofd, berusting,  lamgeslagen... Een greep uit de gevoelens die zich non-stop in een razend tempo afwisselen met de tranen.
Alle onzekerheden zijn weg, in plaats daarvan is er 1 zekerheid: mam gaat het niet redden.
We hebben geen keuze meer, we zullen hier doorheen moeten. Eruit halen wat erin zit en er nog wat moois van maken. Samen!

zondag 8 februari 2015

Middagje Gaiazoo!

Gisteren ben ik met schoonzus Lisette gezellig een middagje naar Gaiazoo geweest. Zwaar bepakt beide met een klein kapitaal aan camera, lenzen en andere toebehoren.
Lekker bijkletsen en intussen in het zonnetje foto's maken! Heerlijk!



Mijn nieuwe lens (Tamron 90 mm macro) bevalt echt erg goed.














Na een geslaagde middag hebben we de dag afgesloten met een avondje gourmetten en als toetje een chocoladefontein met vers fruit! Al met al dus voor herhaling vatbaar!!